Four Brothers

Yaşlı anneleri bir market soygunu esnasında tüfekle vurularak öldürülünce, ikisi beyaz, diğer ikisi zenci dört üvey kardeşten üçü, karlı bir kış mevsiminde büyüdükleri şehir olan Detroit’e geri dönerler. İçlerinde biri zaten burada yaşamaktadır. Haylazlıkları nedeniyle kimsenin evlatlık olarak kabul etmediği bu dört kişiyi de üvey anneleri Evelyn Mercer (Fionnula Flanagan) yetiştirmiş, onlara kendi evinde birer oda vermiştir. 

Kardeşlerden grup lideri olan Bobby Mercer (Mark Wahlberg), eski bir boksördür. En gençleri, Jack Mercer (Garrett Hedlund), kendi çapında bir punk-rock yıldızıdır. Angel Mercer (Tyrese Gibson), İspanyol asıllı eski sevgilisini unutamamış bir adamdır. Jeremiah Mercer (Andre Benjamin) ise Detroit’i asla terk etmemiş, evli ve iki küçük kız babasıdır.

Çok sevip, saygı duydukları, duygusal anlamda zorluk yaşadıkları anda hâlâ (hayallerinde) karşılarına çıkıp, onlara çeşitli nasihatler veren annelerinin cenaze törenin ardından onun evine yerleşen kafadarlar, birlikte yemek yiyerek kutladıkları Şükran Günü’nün ardından annelerinin katilini aramaya başlarlar.

Bu esnada Jeremiah Mercer‘in şehri avucunun içinde tutan, ruh hastası Victor Sweet (Chiwetel Ejiofor) ile para alışverişi yaptığı ortaya çıkar. Artık çözmeleri gereken tek sorun annelerinin katilini bulmak değildir, aynı zamanda şehirde ne gibi pis işler döndüğünü de ortaya çıkarmaktır.

Oysa onları gençlik günlerinden beri tanıyan polis memuru Teğmen Green (Terence Howard) ve ortağı Dedektif Fowler (Josh Charles) kardeşlerden bildiklerini kendilerine aktarmalarını ve adaleti yerine getirmeyi onlara bırakmalarını istemektedir.

Four Brothers

Senaryoda ufak tefek sürprizleri bulunan, özellikle “kötü adamların” eve yaptıkları saldırı sahnesiyle hafızalarda yer eden 104 dakikalık film, sıkılmadan ve keyifle izleniyor.

Siyahî yönetmen John Singleton’un verdiği bilgiye göre, çekimler esnasında düzenlenen buz hokeyi maçları sayesinde oyuncular arasında öyle bir bağ kurulmuş ki fiziksel anlamda göze çok farklı görünseler de karakterler arasında gerçekten biraderliğe kadar gidebilecek sıkı bir ilişki bulunduğunu fark edebiliyorsunuz.

Four Brothers, etkileyici aksiyon sahneleri içeren, ancak duygusal yönü de güçlü, tüm oyuncuların rollerini hakkıyla yerine getirebildiği, bir zamanların intikam yüklü Western’lerini anımsatan bir film olarak değerlendirilebilir.

Ancak 2005 yapımı filmin açılış sahnesindeki Hint asıllı gibi duran market sahibi delikanlının dükkânda Türkçe şarkı dinlemesini (ne şarkıyı daha önce duydum, ne kimin icra ettiğini biliyorum, ne de jenerikte izine rastlayabildim) çok garipsediğimi itiraf etmem gerekir.

Oğuz ÖZTEKER

Tür : Dram / Aksiyon
Gösterim Tarihi : 30 Eylül 2005
Yönetmen : John Singleton
Senaryo : David Elliot , Paul Lovett
Görüntü Yönetmeni : Peter Menzies Jr.
Müzik : David Arnold
Yapım : 2005, ABD 
Oyuncular : Mark Wahlberg , Tyrese Gibson , Garrett Hedlund , Dax Ravina , Josh Charles , Taraji P. Henson , Sofía Vergara , Chiwetel Ejiofor , Fionnula Flanagan  

Bunlar da ilginizi çekebilir

Prom Night

Donna Keppel (Brittany Snow), annesinin, okuldaki biyoloji öğretmeni Richard Fenton (Johnathon Schaech) tarafından katledilmesine şahit olmuş bir genç kızdır. Polis karakolunda bu kişinin ailesini öldürdüğüne dair tanıklık yapar. Fenton suçlu bulunur ve hapse atılır.

Aradan üç yıl geçer, halası ile eniştesinin yanında kalan Donna artık lise son öğrencisidir. Sınıf arkadaşı olan Claire (Jessica Stroup), Lisa (Dana Davis) ve erkek arkadaşlarıyla beraber büyük bir otelde düzenlenen Mezuniyet Gecesi’ne (ki Prom Night da bu demektir) katılırlar.

Geceyi orada geçirebilmek için otelin üçüncü katında oda kiralarlar… Hem de ne oda! İkamet etmekte olduğum daireden en az iki kat daha büyük bir mekândır bu… Birkaç odası vardır ve odalardan birinde yan yana 2 adet çift kişilik yatak bulunmaktadır. Gerçekten kimi lüks otellerin bu kadar geniş odası var mıdır bilmiyorum ama katil ile kurban(lar) arasındaki kovalamacanın heyecanını artırabilmek için böyle bir düzenlemeye gidilmiş olabilir.

85 dakikalık filmin neredeyse yarısını, bu gençlerin bir Limuzin ile otele ulaşmasını ve balo salonunda dans ederek eğlenmelerini izleyerek geçiriyoruz. Peki, biz bu esnada eğleniyor muyuz, işte bu biraz şüpheli…

2008 yapımı filmin bir diğer özelliği ise hapisten kaçan Fenton’ın otelin koridorlarında kumaş pantolon, gömlek ve kadife bir ceketle, başında siyah bir beysbol kepiyle dolaşması; cinayetleri bu kıyafet içindeyken, sıradan bir sustalıyla işlemesi.

Yönetmen Nelson McCormick’e göre, Michael Myers,  Freddy Krueger veya Jason Voorhees yerine Richard Fenton gibi günlük hayatta kolayca karşımıza çıkabilecek bu tip birinin gözünü kırpmadan cinayetler işlediğini görmek, diğerlerine göre çok daha gerçekçi olduğu için izleyiciyi daha fazla ürkütüyormuş.

Prom Night

McCormick’le aynı fikirde olmasam da Prom Night’daki en başarılı oyuncunun Fenton’u canlandıran Johnathon Schaech olduğu kesin. Gayet ciddi, soğukkanlı ve bakışları kesinlikle ürkütücü…

Hatta alnındaki yara izi nedeniyle daha ilk andan itibaren seyircinin gözüne güzel görünmeyen, çok ince ses tonuyla da kulak tırmalayan bayan başrol oyuncusu Brittany Snow yerine Fenton’a sempati duymak bile mümkün.

Zenci güzeli Lisa’nın, otelin henüz tadilatı tamamlanmamış bodrum katında katledilmesi dışında görülmeye değer sahnesi bulunmayan, sıradan (ama ‘gore’ niteliği taşımayan) bir teen-slasher filmi olan Prom Night, sadece Amerikan gençliğine özenen yeniyetmelerin ilgisini çekebilir. Diğerleri, boş yere vakit harcamasınlar…

Keşke bunun yerine ülkemizde de, başrollerini Leslie Nielsen ve Jamie Lee Curtis’in oynadığı, 1980 yılı yapımı, yönetmeliğini Paul Lynch’in yaptığı aynı adlı filmin DVD’si piyasaya sürülseydi. 

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Paranormal Activity - Fragman
• Frenzy - Cinnet
• Terör Yuvası – Terror Lodge
• Trick 'r Treat - Cadılar Bayramı Katliamı
• Arka Pencere (1954)

Barton Fink

Coen kardeşlerin kendilerine has üsluplarını korudukları “Barton Fink”, Coen kardeşlerin birçok filminde olduğu gibi genel olarak türün meraklılarına hitap ediyor.

Filmde John Turturro, John Goodman, Judy Davis, Steve Buscemi, Michael Lerner, John Mahoney ve Jon Polito gibi isimler yer alıyorlar. John Goodman müthiş bir oyunculuk çıkarmış.

Filmde Barton Fink adlı bir yazarın New York’ta ünlü ve saygın bir isimken, para için Los Angeles’a gidip senaryo yazmaya kalkınca başına gelen belalar konu alınıyor. Barton Fink (John Turturro), New York’ta eleştirmenlerin takdirini toplayan, pek çok insanın saygıda kusur etmediği biri. Ancak menajerinin de önerisiyle Los Angeles’a bir stüdyo için senaryo yazmaya gidiyor. Buradan itibaren de izleyiciler, Coen kardeşlerin tirajıkomik evrenine ayak basmış oluyorlar. Barton, Los Angeles’ın gösterişli hayatına adapte olmak istemediğinden, kendine ucuz bir otel seçiyor. Otelin, Fink’in yüzünde beliren sinek ısırıkları ve sürekli sökülen duvar kağıtlarıyla ne kadar boğucu bir yer olduğunu anlıyoruz. Fink burada Charlie (John Goodman) adlı biriyle tanışıyor ve samimi olmaları zaman almıyor. Fink, yazar tıkanıklığı yaşadığı için bir yandan yeni insanlarla tanışıp, diğer yandan oteline hapsolunca, talihsiz olayların ona musallat olması kaçınılmaz oluyor…

Coen kardeşler film boyunca eleştirilerini bir silah gibi kullanmaktan çekinmiyorlar. Barton Fink’in “ben yaratıcıyım” diye bağırması, yazarların egolarına yapılan ağır bir eleştiri örneğin. Öte yandan stüdyolara yaptıkları göndermeler filmin önemli bir kısmını işgal ediyor. Stüdyo sahibinin “okumaktan çok dinlemesi”nden tutun da bir yazara karşı yaptığı iki farklı davranışla beliren iki yüzlülüğe kadar Coen kardeşler laflarını esirgemiyorlar.

Coen kardeşlerin karakterler üzerinden yarattıkları mizahın bu filmde, diğer işlerine göre daha etkili olduğu kesin. Ama Coen kardeşlerin eleştirilerinin seyirciyi ne kadar enterese ettiği muamma. Yani izleyici, bazı karakterleri komik bulsa bile eleştirilere pek kulak asmayabilirler. Coen’lerin hayranları dışında filmlerinin yoğun ilgi görmemesinin altında yatan sebep de buradan geliyor kanımca.

Yine de hazmedilebilir espirileri ve ilginç finaliyle filmin herkes için bir şansı hak ettiğini belirtmekte yarar var.

Tür : Dram / Gerilim
Yönetmen : Joel Coen  Ethan Coen
Senaryo : Joel Coen , Ethan Coen
Görüntü Yönetmeni : Roger Deakins
Müzik : Carter Burwell
Yapım : 1991, ABD / İngiltere , 116 dk.
Oyuncular : John Turturro (Barton Fink) , John Goodman (Charlie Meadows) , Judy Davis (Audrey Taylor) , Michael Lerner (Jack Lipnick) , John Mahoney (W.P. Mayhew) , Tony Shalhoub (Ben Geisler) , Jon Polito (Lou Breeze) , Steve Buscemi (Chet) , David Warrilow (Garland Stanford)

Bunlar da ilginizi çekebilir

Street Kings

“Street Kings-Sokağın Kralları” “büyük beklentilerle izlenmemeli” tabirine cuk oturan bir yapım.Tabii bu nitelemede,filmin yönetmeni David Ayer’ın da payı büyük!

Tom (Keanu Reeves) yaptığı her türlü kanunsuzluğu ve adaletsizliği bir şekilde kılıfına uyduran,üstü Wander (Forest Whitaker) tarafından koruma altında olan bir polistir.Yakaladığı suçluların yargılanma hakkını umursamayıp,cezayı olay yerinde kendisi kesmektedir.Yani “adaleti” kendisi uygulamaktadır.Olayların iç yüzünden haberdar olmayan medya tarafından da bir kahraman olarak lanse edilmektedir.Eski ortağı Washington’la (Terry Crews) arası pek iyi değildir.Washington’ın kendisini sürekli şikayet ettiği duyumunu alınca onu uyarmak! için bir markette onu sıkıştırmaya karar verir.Markette Washington,soygun amaçlı gelen iki kişi tarafından öldürülünce,Tom gerçekleri anlatmakla,gerçekleri saklayıp kendini aklamak arasında sıkışıp kalır…

Filmde Keanu Reeves,Forest Whitaker,Chris Evans,Hugh Laurie,Cedric the Entertainer,Jay Mohr,Terry Crews ve Naomie Harris başlıca rollerde karşımıza çıkıyorlar.Filmin yönetmeni David Ayer’ı “Training Day-İlk Gün”ün senaryo yazarı olarak anımsamanız mümkün.

“Sokağın Kralları” bildik bir polisiye hikaye anlatıyor,David Ayer isminden kaynaklandığı muhtemel olan, “Training Day”e de inanılmaz derecede benziyor.İşi bilen,kendi kanunlarını yaratmış olan polis,onun tecrübesiz yardımcısı,bela dolu,kendine özgü kanunları olan mahalleler,suç dosyaları bulunduğu halde polise yardımcı olduğu için sokaklarda özgürce dolaşan “bilgi kaynakları” ve buna benzer oldukça fazla ayrıntı,”Training Day”de olduğu gibi “Sokağın Kralları”nda da bir araya geliyor.Ama tüm bu benzerliklere rağmen film kendini bir şekilde izlettirmeyi başarıyor.

Ayrıca film en büyü kozu olan sürprizini de,David Ayer’ın kamera kullanımı sebebiyle çabucak harcayıveriyor.Finalde izleyicinin şoke olması gereken yerde de izleyici sadece tebessüm ediyor çünkü filme biraz kafa yorulduğunda parçaları birleştirmek ve gidişatı tahmin etmek son derece basit oluyor.

Polisiye film sevenler,oyuncu kadrosunun da hatırına filme bir şans verebilirler.Ayrıca bu filmi sevenler,Martin Scorsese’nin En İyi Film Oscarı’nı kazanan “The Departed-Köstebek”ini,James Gray’in,benim bir türlü sevemediğim filmi “Gecenin İki Yüzü-We Own the Night”ını ve yazıda da belirttiğim üzere Antoine Fuqua’nın “Training Day”ini de sevecektir.

Tür : Dram / Korku / Suç
Gösterim Tarihi : 11 Nisan 2008
Yönetmen : David Ayer
Senaryo : James Ellroy , Kurt Wimmer
Yapım : 2008, ABD 
Oyuncular : Keanu Reeves (Tom Ludlow) , Hugh Laurie (Kaptan James Biggs) , Chris Evans (Diskant) , Common (Coates) 

Bunlar da ilginizi çekebilir

Başka Dilde Aşk

Aynı dili, aynı dini, aynı statüyü paylaşan insanların bile anlaşamadığı günümüzde, son derece idealize bir hayat sürse de işitme engelli Onur ile Zeynep anlaşabilecekler midir? Film bu sorunun üzerine giderek başından sonuna kadar sürükleyici anlatımıyla hepimize aşkın naifliğini hatırlatırken, toplumsal da bir ders veriyor. Bunu yaparken de elinde cetvel bilmiş bir rehber öğretmen edasından çok, bize “Benim gördüklerim bunlar ve ne yapabiliriz?” diyor. Bu samimi dilin, iyi oyunculukların, içinizi titreten müziğin etkisine o kadar çabuk giriyorsunuz ki filmin meraklı sonuyla “hayır” diye isyan etmek istiyorsunuz. Böylelikle sonra ne olacağını hayata ve size bırakan yönetmen son kareyle de filme imzasını atmış oluyor. Göz yaşartan duygusallığın yanında filmde yer yer güleceğinizin, neşeleneceğinizin, gelecek endişesi yaşayacağınızın, aynı zamanda umutla dolacağınızın da garantisini veriyor. Fakat filmde engellilerin yaşam mücadelesi ve zorlukları, kapitalist düzenin çalışanlar üzerinde kurduğu ezici çalışma şartları, bunun üzerine bir de asosyal, toplumla iletişim problemi olan, hatta evden dışarı çıkamayan bir ev sahibi durumu eklenince mesaj trafiğinde kısa süreli boğuluyorsunuz. Bir filmde bu kadar çok mesaj içerikli durumun yer alması bunlardan özellikle ablasıyla yaşayan ev sahibi fazlalık olarak görülüyor. Yine de ilk yönetmenlik deneyimi olan “Başka Dilde Aşk” ile İlksen Başarır filmin sonunda hepimizin ruhunda başka bir tat bırakıyor. Bunu alışkanlık haline getirip, modern hayattan da biraz uzaklaşması dileğiyle farklı lezzetlerini bekliyoruz.

Not: Aldığım duyumlara göre sinemamızın yeni ikilisi Mert Fırat ve İlksen Başarır “ensest” üzerine bir senaryo yazıyorlarmış. Heyecanla bekliyoruz.  

Oya Coşkun Üsel

Bunlar da ilginizi çekebilir

Frenzy

Usta yönetmen Alfred Hitchcock‘un Londra’da yaşanan seri cinayetleri işlediği filmi “Frenzy-Cinnet”, diğer Hitchcock filmlerine göre gerilim dozajı nispeten yüksek olmasa da, ilgi çekici bir yapım.

Filmin oyuncu kadrosunda Jon Finch, Barry Foster, Anna Massey, Bernard Cribbins, Alec McCowen, Billie Whitelaw ve Vivien Merchant gibi isimler yer almakta.

Filmde Richard adlı karakterin (Jon Finch) yok yere zanlı durumuna düştüğü bir hikaye anlatılıyor. Richard, hayatta şanssızlıkların bir türlü peşini bırakmadığı biri. Zaten film başlar başlamaz çalıştığı bardan kovuluşunu seyrediyoruz. Beş parası kalmamış. Yıllar önce boşandığı eşiyle de arası limoni. Şehirde ise o sırada kravatla öldürülen kadınların öyküsü konuşulmakta. Ortada bir seri katil var ama polisler bu katili yakalama konusunda pek başarılı bir çalışma yürütemiyorlar. Dahası ortada katili işaret eden bir ipucu dahi gözükmüyor. Şehirde öldürülen kadınlar kervanına Richard’ın eski eşi de dahil olunca,tüm ipuçları inanılmaz bir şekilde Richard’ı gösteriyor. Yani gerçekten cinayetleri işliyor olsa, tesadüfen yaptığı “delilleri yok etme” işini bu kadar iyi yapamaz herhalde. Richard, arandığını öğrendiğinde polise gidip teslim olmak yerine saklanmayı seçiyor. Tabii bu sırada gerçek katil infazlarına devam ediyor…

Filmde “katil kim?” konulu bir bulmacayla karşılaşmıyoruz çünkü henüz 30. dakikada katili öğrenme olanağına kavuşuyoruz. Bu yüzden “ipuçları toplanarak katilin bulunması” gibi bir konu da ortada yok dediğim gibi. Bu tip bir dedektiflik hikayesinden ziyade filmin bütününde tüm ipuçlarının gerçek katilin lehine işlemesine tanık oluyoruz. Ayrıca filmde yer alan, cinayeti araştıran polisin eşiyle olan diyalogları,eşinin yaptığı “Avrupa yemeklerine” karşı verdiği reaksiyonlar, filmde önemli birer güldürü unsurları oluyorlar.

Efsane sinemacı Hitchcock’un gerilimin dozajını yükselttiği sahneler, daha çok katilin yaşadığı bazı aksiyonlarda yatıyor. Film başından sonuna kadar bu cinayetlerle ilgilenmeyip,özellikle ilk yarım saatlik kısımda Richard’ın hayatını tanıtırken cinayetlerden uzak kalıyor.

“Frenzy”nin, Hitchcock’un başyapıtları arasında genelde adı geçmese de, sürükleyici bir film olduğunu ekleyelim. Ayrıca filmi beğenmek için bir iki senaryo kusurunu da görmezden gelmeniz gerekecektir.

Tür : Suç / Korku / Gerilim
Yönetmen : Alfred Hitchcock
Senaryo : Anthony Shaffer, Arthur La Bern (kitap)
Yapım : 1974, İngiltere
Oyuncular: Jon Finch, Barry Foster, Anna Massey, Bernard Cribbins, Alec McCowen, Billie Whitelaw, Vivien Merchant

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Arka Pencere (1954)
• Prom Night – Dehşet Gecesi
• Paranormal Activity - Fragman
• Şüphenin Gölgesinde (1943)
• İki film birden : Covenant(2006) + Underworld:Rise of the Lycans(2009)

The Hunger

Avrupalı Blaylock çifti, New York’ta, devasa bir malikânede yaşamaktadır. Piyanist Miriam Blaylock (Catherine Deneuve) ve çello sanatçısı kocası John Blaylock (David Bowie) kendi evlerinde özel dersler vermektedirler.

Her ikisi de - özellikle her daim kuaförden yeni çıkmış saçlarla görüntülenen Miriam - gerek giyim, gerekse yaşam tarzlarıyla son derece sıra dışı insanlardır.

John bir gün aniden yaşlanmaya başlar. Tamam, hepimiz her geçen gün yaşlanıyoruz fakat onunki böyle olmaz; 30 yaşındayken hemen ertesi gün 90 yaşında buluverir kendini. Miriam’dan yardım ister. Oysa karısı onun bir anda yaşlanacağını önceden bilmektedir ve elinden gelen bir şey yoktur.

Dr. Sarah Roberts (Susan Sarandon), yaşlanmayı geciktirmek üzerine araştırmalar ve maymunlar üzerinde deneyler yapan, konu hakkında yeni kitabı yayımlanmış bir bilim insanıdır.

John, karşılaştığı anormal durum nedeniyle Dr. Roberts’tan yardım ister. Bu şekilde genç kadının da başını belaya soktuğunun farkında değildir. Belanın adı ise, boynunda Eski Mısır’dan, firavunlar döneminden kalma bir kolyeyle dolaşan Miriam’dır…

1983 Yapımı olan film, Whitley Strieber‘in aynı adlı romanından senaryolaştırılmış.

Öyle sanıyorum ki, İngiliz yönetmen Ridley Scott‘ın erkek kardeşi olan Tony Scott‘ın filmografisindeki en ağır tempolu eser budur. Yani, onu The Taking of Pelham 123, Deja Vu, Domino, Man on Fire, Spy Game, Enemy of the State vb. aksiyon/polisiye filmlerinden tanıyanlara önerilmez.

Fakat David Bowie’yi yaşlandırmak için uygulanan muhteşem makyajı ve ‘sıcak temasta bulunan’ iki güzel kadını görmek, günümüzdekilerden farklı bir vampir filmi izlemek istiyorsanız, neden olmasın!

Ancak 93 dakikalık filmin müzikleri kimi yerde hoşsa da - bana göre - çoğunlukla asap bozucu, rahatsız edici, kulak tırmalayıcı. İzlemeden, soundtrack albümünü satın almanızı tavsiye etmem.

Oğuz ÖZTEKER

Tür : Dram / Korku / Romantik
Yönetmen : Tony Scott
Senaryo : James Costigan , Ivan Davis , Michael Thomas , Whitley Strieber (Kitap)
Yapım : 1983, İngiltere
Oyuncular: Catherine Deneuve, David Bowie, Susan Sarandon, Cliff De Young, Beth Ehlers, Dan Hedaya, Rufus Collins

Bunlar da ilginizi çekebilir

Orijinal Cİnayet(ler)

Film, bu ikilinin hızlı bir müzik eşliğinde poligondaki atış talimi görüntüleriyle açılır ve hemen ardından Turk’ün siyah beyaz çekim yapan bir kamera karşısındaki itiraflarıyla devam eder. Robert De Niro, meslek hayatı boyunca 14 adam öldürdüğünden bahsetmektedir. Bundan böyle olayların bir bölümünü onun ağzından dinleriz.

Charles Randall, birlikte yaşadığı kadının 10 yaşındaki kızına tecavüz etmiş ve onu öldürmüştür. Ancak, çocuğun annesinin aleyhine şahitlik yapmaması üzerine, ceza almadan paçayı kurtarmak üzeredir. Fakat Turk buna göz yumamaz ve düzenlediği bir komplo ile Randall’ın hüküm giymesini sağlar. Ortağı Rooster da durumdan haberdardır fakat susmayı tercih eder. Girişimleri sonuçsuz kalsa da Turk ve Rooster, uyuşturucu işine bulaşmış ama aynı zamanda bir gece kulübü sahibi olan Spider’i (50 Cent) suçüstü yakalamaya çalışmaktadırlar. Kısa süre sonra ortaya çıkan bir seri katil, uyuşturucu satıcısı, çocuk tacizcisi, katil, kısaca toplum düşmanı kim varsa, onları susturuculu bir tabancayla öldürmeye ve cesetlerin yanına silahla birlikte kendi yazdığı şiirleri bırakmaya başlar.

Genç detektifler Simon Perez (John Leguizamo) ve Ted Riley (Donnie Wahlberg) seri katil cinayetini araştırmak üzere görevlendirilirler. Turk ve Rooster ile işbirliği yapmak durumundadırlar. Olayların gelişimi seri katilin bir polis olabileceği üzerinde yoğunlaşırken, ortağı Rooster dışında diğerleri Turk’ten şüphelenir. Turk, hırçın ve saldırgan bir yapıya sahiptir. Polis memuru Karen Corelli (Carla Gugino) ile sadizm ve mazoşizm içerikli cinsel ilişki yaşamaktadır.

Yönetmenliğini Jon Avnet’in yaptığı 96 dakikalık polisiye, altmışlı yaşların ortalarında bulunan iki muhteşem oyuncuyu Michael Mann’ın ‘Heat’ (1995) filminden sonra yeniden bir araya getirmesiyle sinemaseverler tarafından ilgiyle karşılanmış olsa da, birtakım klişelerin bulunduğu ve sonuç itibariyle merak uyandırmayan senaryosu ve sıradan yönetmenliği nedeniyle sadece vasat olarak nitelendirilebilir.

2008 yapımı olan film, yalnızca Robert De Niro ve Al Pacino hayranlarıyla, sıkıcı polisiyeleri bile izlemekten keyif alabilenlere hitap ediyor. Orijinal ismini “Haklı Cinayet” olarak dilimize uyarlayabileceğimiz film, iki dev aktör dışında maalesef herhangi bir orijinallik içermiyor.

Oğuz ÖZTEKER

Tür : Dram / Suç
Gösterim Tarihi : 26 Eylül 2008
Yönetmen : Jon Avnet
Senaryo : Russell Gewirtz
Yapım : 2008, ABD
Oyuncular: Robert De Niro, Al Pacino, 50 Cent, Carla Gugino, John Leguizamo, Donnie Wahlberg, Brian Dennehy, Trilby Glover

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Casualties Of War - Savaş Günahları
• Ghosts of Girlfriends Past (Hayalet Sevgililerim)

Devrim Arabaları

“Devrim Arabaları”nın en büyük kozu,filmdeki karakterlerin “bizden” oluşu. Bu sayede seyirci, filmin başından sonuna dek kendinden bir şeyler bulmakta güçlük çekmiyor.

Son olarak Monaco Film Festivali’nde aldığı En İyi Film ödülüyle adını duyurmuştu Devrim Arabaları. Gerçi her ne kadar bazı medya mensupları, sebepsiz yere Monaco Film Festivali’ni etkisiz ve küçük bir festival olarak gösterse de, filmin yurt dışında aldığı başka ödüller de mevcut. Bunun yanında film ne yazık ki gişede umduğunu bulamamıştı. Hatta, filmin oyuncusu Selçuk Yöntem de: “İnsanlar sürekli filmimizi övüyor ama sinemaya gitmiyorlar.” diye dert yanmıştı. Film, vizyon tarihinden bir süre sonra yeniden -yoğun istek üzerine- seyirciyle buluşsa da, hak ettiği rakama yine ulaşamamıştı. Sinema salonunda, neredeyse her filmi 10-15 kişiyle izlemeye alışık olduğum halde, “Devrim Arabaları”nda salonda yalnızca 6-7 kişiyi görünce ben de bir hayli üzülmüştüm! Sanırım sinema salonlarına gösterilen bu ilgisizliğin nedeni, gelişen teknolojiyle, vizyon filmleri dahil her türlü yapıma internet üzerinden kolayca ulaşılabiliyor olması.

Filmin konusuna gelirsek, “Devrim Arabaları” Türkiye’nin ilk yerli otomobilinin üretiminin hikayesini anlatıyor.Dönemin Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel,Türkiye’nin yüzde yüz yerli bir otomobil üretme kapasitesinin olduğunu iddia ediyor. Tabii, bu görüşü destekleyenlerin yanında çatlak sesler de yükselmeye başlıyor. Kimileri hemen, bir toplu iğne bile üretemeyen Türkiye’nin bir otomobil üretmesinin hayal olduğunu savunuyor. Kimileri halkın parası sokağa atılacak diyor vs. Taraflı basın da, bu görüşlere çanak tutuyor. Sorun şu ki, göründüğü kadarıyla Cemal Gürsel’in amacı bambaşka. Onun amacı, Türk halkına, Türkiye’nin sahip olduğu potansiyeli göstermek. Bu yüzden de bu işe gönüllü olan Gündüz’ün (Taner Birsel) öncülüğünde, birçok demiryolu mühendisi otomobil üretebilmek için kolları sıvıyor. Başlangıçta birçoğu umutsuzluk besliyor haliyle. Ne yapacaklarını bilmiyorlar. Hemen hemen hepsi otomobil kullanmayı bile bilmiyor. Ama ilk yerli otomobil “Devrim”i,29 Ekim’e yetiştirebilmek için ellerinden geleni, hatta daha fazlasını bile yapmak için uğraş veriyorlar.

Devrim Arabaları

Film boyunca ön planda olan mühendislerin hepsi, sokakta görebileceğimiz türden samimi insanlar. Yani hepsi “bizden”. Bu sayede izleyicinin filmle kendisi arasında bir bağ kurması çok kolay oluyor. Öyle ki,teknik terimlerin konuşulduğu diyaloglarda bile izleyici bir şekilde filme dikkat kesilebiliyor. Bunun yanında, bazı mühendislerin ailelerinin de filme dahil edilmesi, hatta Gündüz’ün eşi Suna’nın (Vahide Gördüm) ve Necip’in (Onur Ünsal) eşinin de filmde görülen karakterler olması, filmde zaten var olan samimi havayı daha da pekiştiriyor. Bu da elbette ki iyi senaryonun eseri.

Oyunculara gelirsek, filmde başrolde Taner Birsel yer alıyor. Halit Ergenç, Selçuk Yöntem, Serhat Tutumluer, Onur Ünsal, Altan Gördüm, Ali Düşenkalkar ve Haluk Bilginer de diğer oyuncuların bir kısmını oluşturuyor. Oyuncuların başarısı da filmin en büyük artılarından oluyor.

Gidişatı bilmeyenler için finalle ilgili ayrıntı vermek istemiyorum. Ama halkın büyük çoğunluğunun yanlış bilgi sahibi olduğunun ortaya çıktığı son kısımlar da, ortada somut bir mutsuz son olmamasına rağmen yürek burkacak cinsten. Cemal Gürsel’in sarfettiği bir söz üzerinden Türk insanına yıllarca fiyasko olarak anlatılan bu devasa başarı hakkında bilgi sahibi olmak için bile izlenebilecek bir film “Devrim Arabaları”. Dahası, Türkiye üzerinde halen bir kara bulut gibi dolaşan her türlü çıkar ilişkisinin gerçekliğini de oldukça etkileyici ve çarpıcı bir dille anlatıyor yönetmen Tolga Örnek. Filmdeki Latif (Selçuk Yöntem) karakterinin söylediği şu cümle ise hafızalara kazınacak türden: “Türkiye’de hiçbir başarı cezasız kalmaz!”.

Tür : Dram / Tarihi
Gösterim Tarihi : 1 Mayıs 2009
Yönetmen : Tolga Örnek
Senaryo : Murat Dişli , Tolga  Örnek
Müzik : Demir Demirkan
Yapım : 2008, Türkiye
Oyuncular : Taner Birsel , Halit Ergenç , Vahide Gördüm , Selçuk Yöntem , Uğur Polat , Serhat Tutumluer, Ali Düşenkalkar , Onur Ünsal 

Bunlar da ilginizi çekebilir

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Prom Night – Dehşet Gecesi
• Frenzy - Cinnet
• Terör Yuvası – Terror Lodge
• Trick 'r Treat - Cadılar Bayramı Katliamı
• Arka Pencere (1954)